Het verhaal van Tabitha (vrijwilliger Unco Jerry) en Nelson (voorheen Zino).

Donderdag 13 maart jl. is Tabitha alles aan het voorbereiden voor hun hondenwandeling.  Een vader met zijn zoon belt aan en vraagt om zijn hond te mogen afstaan.  Het gaat om een mechelse herder van bijna 1 jaar.  Op de vraag waarom hij weg moet kreeg ze als antwoord : we  kunnen er niet meer voor zorgen.  Ze vraagt nog of het misschien mag wachten tot na de hondenwandeling,  ze ging zelfs eten voor de hond meegeven.  Nee, was het antwoord, want hij pist binnen als jullie hem niet aanpakken ga ik hem wel in het bos afzetten hij heeft toch geen chip en kan toch niet meer lopen.  Tabitha laat iemand komen om de afstand te regelen.  De man brengt in zijn armen een mechelse herder binnen, wanneer Tabitha de hond wil aaien en hij haar handen opmerkt wil hij bijten.  Als reactie kreeg hij een pets op zijn smoeltje van zijn eigenaar.  Tabitha neemt de zeer angstige hond over en wanneer hij op de grond wordt gezet is het duidelijk dat er iets ernstig mis is.  Zino, noemt de sukkelaar, valt om en geraakt niet meer recht ze vraagt hoe dit komt maar ja zoals altijd weten ze het zogezegd niet.  Ook nu weeral een vaag antwoord dat dit al zo’n 3 weken is dat de hond niet meer kan lopen.  Dat er dierenartsen bestaan weet deze man blijkbaar niet.  Er wordt onmiddellijk naar de dierenkliniek gebeld en ze nemen Zino mee. Zino zijn angst is ontzettend groot vooral van handen maar Tabitha  had hem reeds in haar hart gesloten.  De eerste radiografie laat weten dat er met een hard voorwerp op zijn rug is geslagen, men denkt dat de letsels blijvend zijn.  Op het asiel terug krijgen ze een duidelijk beeld van hoe erg hij er aan toe is.  Hij ligt in zijn urine en als hij poept kleven zijn poten vol, hij is uitgehongerd en hunkert naar een vriendelijk woord.  De dag nadien gaan ze met hem naar de specialist om een botscan.  Deze laat enkel weten waar de slag exact is terecht gekomen maar bied geen oplossing.  Hij krijgt cortisone maar ook deze slaat niet aan.  Bij de vrijwilligers van Unco Jerry werken hun hersenen koortsachtig.  Iemand denkt luidop aan euthanasie, Tabitha denkt aan een rolstoel desnoods zonder zijn twee achterpoten.  Kon Zino maar zelf vertellen wat hij wilde.  Zino kreeg  nog vocht in zijn achterpoten dat tot diepe open wonden leidde.  Hij lag daar als een hoopje ellende maar in zijn ogen zagen ze een enorme strijdlust.  Als hij niet opgaf wie gaf dan Tabitha en de anderen het recht om in zijn plaats op te geven.  Ondertussen heeft hij een nieuwe naam zodat hij niet meer aan zijn vorig leven moet herinnerd worden.  Nu noemt hij Nelson.  Nu kan hij al een beetje stappen en een tijdje rechtstaan maar het lopen gaat niet.

Nu Nelson is geen alleenstaand geval. Zoals u kan zien in het filmpje is er nog een chowchow Helena.  Helena heeft nog bijkomend 2 operaties nodig.  Hiervoor zijn ze bij Unco Jerry dringend op zoek naar donaties.  Ook kan u een boxer zien.  Wat er met haar is kan u lezen op hun website http://www.dierenasiel-uncojerry.be/

Het is spijtig dat de honden het ons zelf niet kunnen vertellen wat er met hen is gebeurd.  De baasjes dumpen hun hond in het asiel maar over de omstandigheden blijven ze altijd heel erg vaag. Gewoon triestig dat er zo’n mensen bestaan.

Help hen mee!

Doneren mag op rekeningnr. 320-0651750-77 vzw Unco Jerry met vermelding Nelson en Helena.